شعری ازعبدالناصر پسند

مَــنا اڗڃنـْتــَگ پَه گــُلـئ دۏستـِیـا غمَئ تـۏکـا

*نـَگـیشّان انـْگــَت چَما جیڗَه هانـِیَـئ جنـْجالاں

وفائـی درچْک چـیـا بارڃن لیمـّران بیتـَّگ

من نالـَگایان که من دِرچْکئ سِسْـتـَگڃن ̈طالان

وفا کسـِڃ که بــِکــَنـْت پـَر کِـساس ، جفا هَـن پَه حدّ

نـَبـُرّی مهرَئ چـِنالا کــَسِـڃ چه هـُنـْـڌالان

بـَرڃ یـڃ دوْرا گــَل یک کــَسـِڃ بـَرڃ غمگین

نــَزانـْت کــَسِڃ اِدا دنیایَـئ پَـنـْڌل و چالان

نـَـبیتّ نڃـکڃـن کــَسا عُمْر و بد نـَرَوْت زیتــّـا

شـُتــَنـْت قــُمْری و شادِه کــُتــَگ هَما ڌالان

نــَکــُت وفا اِدا زَرّا پَه هِچ کــَسـا گــِنــْدَئ

که باز چَـمّ پَـدا کۏرنــْتّ په آتـْکــَگڃن مالان

چَکــَرّ و بالی کپۏدَر بــِـدَئ مَنـا مِسْتاگ

وفائـَی نِـهـْرْ شـُتــَگ بــُرْزا بیا بــِدَئ حالان

نــَزانان بارڃن گــَنـۏکِـن یــڃ ساریـا سارَت

یــڃ ناصری لبــْزانــَـنــْتّ گۏن بـڃ سـَرڃن گالان